Atalanta Nèhmoura

In waanzin schuilt waarheid

Voorgang deel 5: De wolvenmeesteres

Na de dip van eind 2013 begint het nu eindelijk weer te kriebelen. De stress van de afgelopen maanden is een stuk minder en ik heb er weer echt zin in. Maar dat is niet altijd genoeg. Na menig zondagmiddag naar het scherm van mijn laptop gestaard te hebben zonder dat er echt iets productiefs uit kwam. (je kan 200 woorden op een hele zondagmiddag niet echt schrijven noemen) beginnen de puzzelstukjes samen te vallen. Waar ik eerst wel een vaag idee had maar de logica voor geen hout klopte, komen er nu zinnige dingen uit. Ook de mineurstemming, vanwege slechte omzetten op mijn werk, die het verhaal iets droevigs, een beetje zware stemming gaf ( je reflecteert toch altijd iets van je eigen gevoelens) heb ik omgebogen. Ik besloot om maar eens wat meer humor er in te brengen en zie: Daar viel alles haar fijn op zijn plek.
Daarnaast was het compliment van Fabienne natuurlijk ook weer een heerlijke boost.
Nu heb ik jullie natuurlijk nieuwsgierig gemaakt.
Helaas kan ik niks verklappen. Ik ben inmiddels op pagina 116 aangeland en dat is over 1/3 deel van het verhaal. Ik zit boordevol inspiratie dus hou ik het hier verder kort en ga ik lekker verder schrijven.